test ΜΕ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΚΑΡΟΥΖΟ
Menu
Your Cart

ΜΕ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΚΑΡΟΥΖΟ

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ
-10 %
ΜΕ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΚΑΡΟΥΖΟ
ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Ego Documents - Μαρτυρίες, 384σσ.: 12.50 x 19,70 εκ.
© LOGGIA P.C., 2021
ISBN 978-618-84744-7-5
14,31€
15,90€
Χωρίς ΦΠΑ: 14,31€
«…Μια μέρα που με παρακολουθούσε σιωπηλός να δουλεύω, μου πέταξε: ‘‘Εσένα η μελαγχολία σου δεν είναι συναισθηματικής τάξεως. Εσύ έχεις εννοιολογική μελαγχολία, γι’ αυτό ταιριάζουμε’’. Και εγώ κάπως μισοκατάλαβα πως οι έννοιες των πραγμάτων μπορεί να είναι πιο τρομακτικές από τα πράγματα τα ίδια».

Εύα Μπέη, Με τον Νίκο Καρούζο – Ημερολόγιο


Η ζωγράφος Εύα Μπέη έζησε πλάι στον ποιητή Νίκο Καρούζο τα τελευταία δέκα χρόνια της ζωής του. Στο διάστημα αυτό συνήθιζε να κρατά σκόρπιες ημερολογιακές σημειώσεις, η πλειοψηφία των οποίων αφορούσε την κοινή τους ζωή. Για χρόνια ολόκληρα αυτό το υλικό έμενε αδρανές, κλεισμένο στο συρτάρι. Χάρη στην απόφασή της να το εκδώσει σε βιβλίο, φτάνει στα χέρια μας μια σημαντική μαρτυρία για τον ποιητή από μια συνοδοιπόρο, μια γυναίκα που τον έζησε μέσα στην τριβή της καθημερινότητας και αργότερα βίωσε όλη την περιπέτεια της υγείας του, από το Royal Marsden του Λονδίνου μέχρι το τέλος, στο νοσοκομείο Υγεία.
Η Μπέη χειρίζεται το υλικό της σαν ψηφιδωτό που σκοπεύει στη μεγάλη εικόνα. Ανάμεσα σε παρατηρήσεις για την εποχή και τους ανθρώπους της, αλλά και την τέχνη, μας χαρίζει ένα διεισδυτικό, ίσως μοναδικό, πορτρέτο για την προσωπικότητα και τον χαρακτήρα του Νίκου Καρούζου.




Γιώργος Βαϊλάκης, Το «Hμερολόγιο» της Εύας Μπέη αποτελεί…, Popaganda.gr, 15.01.2022

Το βιβλίο της Εύας Μπέη αποτελεί ένα ανεκτίμητης αξίας ντοκουμέντο […] ένα ιδιαίτερα σημαντικό βιβλίο που θα συμπληρώσει μοναδικά τις σκόρπιες γνώσεις σχετικά με την τελευταία φάση της ζωής του Νίκου Καρούζου. 


Σάββας Κοκκινίδης, Χρόνοι της Εύας Μπέη με τον Νίκο Καρούζο, ΑΣΣΟΔΥΟ, 03.01.2022 

[…] το βιβλίο της Εύας Μπέη είναι κάτι παραπάνω από μια ευχάριστη έκπληξη· όσο ψύχραιμος, ουσιαστικά, κι αν είναι ο λόγος της καθ’ όλο το μάκρος του βιβλίου, δεν υπάρχει σε αυτό ούτε μία κοινότοπη ή ανιαρή σελίδα.  


Θα μπαίναμε στο πλοίο αργά το απόγευμα. Μετά από γενναίο ξενύχτι, είχαμε μείνει όλη μέρα στον ήλιο και στη θάλασσα, και στην ουρά της επιβίβασης, ξεροψημένοι κι εξουθενωμένοι, μιλάγαμε μόνο για την ώρα που θα βρεθούμε ξαπλωμένοι στις κουκέτες μας να μας φυσάει το αεράκι. Όμως, τι φρίκη! Η καμπίνα μας ήταν κατειλημμένη. Άλλοι ήταν ήδη στα κρεβάτια μας, και την ώρα των εξηγήσεων κάποιοι τρίτοι τα διεκδίκησαν κι αυτοί. Όλοι είχαμε τα ίδια, σωστά εισιτήρια. Ο υπεύθυνος ομολόγησε πως είχε γίνει κάποιο λάθος, δεν υπήρχε άλλο διαθέσιμο κρεβάτι ούτε γι’ αστείο, ως και το κατάστρωμα ήταν ασφυκτικά γεμάτο, υπήρχαν ακόμα και όρθιοι που πηγαινοέρχονταν και προσπαθούσαν όπως όπως να βολευτούν. Το πλοίο, εν τω μεταξύ, είχε αποπλεύσει, η προκυμαία απομακρυνόταν, κι ο Νίκος, μην έχοντας πού αλλού να ξεσπάσει, ξέσπασε πάνω μου: Ότι βασανίζεται κι υποφέρει εξαιτίας μου. Ότι εκμεταλλεύομαι την αδυναμία που μου έχει και τον κάνω ό,τι θέλω. Ότι αυτός σε μία ώρα θα βρισκόταν στην Αθήνα να πίνει τον καφέ του, αλλά για να μου κάνει το χατίρι… ότι… ότι… καβγαδίζαμε κανονικά. Ήταν άδικος και κακότροπος εκείνη τη στιγμή. Θα ’θελα να μπορούσα να τον έδερνα, ενώ γύρω μας κοιμούνταν άνθρωποι ξαπλωμένοι με το μάγουλο στο πάτωμα και μωρά ταλαιπωρημένα που ξεφώνιζαν. Σκέτη κόλαση. Όμως η τύχη στάθηκε με το μέρος μου. Μια πόρτα μισάνοιξε και στο βάθος του καταστρώματος φάνηκε ένας φαρδύς, άδειος πάγκος πλάι σε κάτι σωσίβια. Άρπαξα τον Νίκο απ’ το χέρι, έστρωσα τις ψάθες που είχαμε για τη θάλασσα, το σακ βουαγιάζ μου για μαξιλάρι, τον κουκούλωσα με τις πετσέτες του μπάνιου και του είπα άγρια να κλείσει αμέσως τα μάτια και να μη βγάλει «κιχ». Σαν τα μικρά παιδιά, που, όταν έχουν ξεπεράσει το μέτρο, μια αυστηρή, σταθερή φωνή η οποία θέτει όρια τα ησυχάζει, κοιμήθηκε αυτοστιγμεί. Άνοιξε τα μάτια όταν είχε φανεί το Σούνιο κι οι κολόνες έλαμπαν στον ήλιο. Ήταν χαρούμενος και τιτίβιζε σαν πουλάκι. Το θαλασσινό αεράκι είχε κάνει το θαύμα του. Επαναλάμβανε πως μου χρωστάει την ευτυχέστερη νύχτα της ζωής του. Είχε χρόνια να αισθανθεί το στήθος του τόσο ελαφρύ, την αναπνοή του τόσο ελεύθερη. Από παιδί. Όλο το βράδυ έβλεπε όνειρα βρεφικά και, όταν μισοξυπνούσε, στα μάγουλά του ένιωθε τη νυχτερινή δροσιά.
 Ξαφνικά γύρισε και με κοίταξε: «Θα πρέπει να είσαι πάρα πολύ έξυπνη», είπε.
     «Πώς σου ήρθε; Τι θέλεις να πεις;»
     «Να, που με έβαλες να κοιμηθώ στον πάγκο».
     «Και πού βλέπεις την εξυπνάδα;»
     «Μα οι πάγκοι είναι για να καθόμαστε, δεν είναι για να ξαπλώνουμε».
     «Και ποιος το λέει;»
     «Εγώ, ακόμα κι αν είχα δει τον πάγκο, θα καθόμουν όλη νύχτα άκρη άκρη, σαν ζαρωμένο πουλί, μεμψιμοιρώντας για την κακοτυχία μου, κι ούτε θα μου περνούσε απ’ το μυαλό η δυνατότητα να ξαπλώσω. Οι πάγκοι είναι για να καθόμαστε…»
     Νόμιζα πως με κοροϊδεύει, όμως ήταν απόλυτα σοβαρός. Βυθιστήκαμε στη σιωπή.
     Μα τι περίεργα δουλεύει το μυαλό του, Θεέ μου… Τόση κυριολεξία; Είναι τόσο απροστάτευτος; Οι λέξεις είναι μονάχα σημάδια, που δίνουν ένα όνομα στα πράγματα να τα αναγνωρίζουμε, να βάζουν λίγη τάξη στο χάος. Δεν είναι κάτι αμετακίνητο. Ποιος σ’ εμποδίζει να τις κουνήσεις λιγάκι, να τις ξεκαρφώσεις;… Αλλιώς μπορούν να γίνουν σφιχτός κορσές που σε πνίγει… σκεφτόμουν.
     «Οφείλω να ομολογήσω πως δεν διαθέτω καθόλου το ταλέντο της επιβίωσης», είπε όταν έσπασε τη σιωπή του. «Ίσως να παραείμαι στωικός… Η επιβίωση χρειάζεται μια ικανότητα ελιγμών, μια πονηριά, που εμένα μου λείπουν. Το καλό από μόνο του έχει μια εγγενή αδυναμία, είναι στραμμένο προς τον άλλο, κι έχει ενδοιασμούς. Ο Ντοστογιέφσκι το ένιωσε, ο πρίγκιψ Μίσκιν, που είναι το απόλυτο καλό, είναι ηλίθιος. Το κακό θέλει να ζήσει, το καλό θέλει να πεθάνει».
Ετικέτες: ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ