Πρώτη εμφάνιση στα ελληνικά γράμματα

Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΟΨΗ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ

ΜΑΡΙΟ ΑΝΤΡΕΑ ΡΙΓΚΟΝΙ

Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΟΨΗ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ

ΔΕΚΑΕΠΤΑ ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΕΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ:  ΜΑΡΙΑ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗ

Διηγήματα, 147 σσ.: 12.50 x 19,70 εκ.
© LOGGIA P.C., 2021       
ISBN 978-618-84744-4-4
€ 11,90

Ο Ριγκόνι δημιουργεί υπαινικτικούς διαλόγους και μια διαυγή πλοκή, σαν παγίδες που κλείνουν μοιραία με ένα αστραπιαίο τίναγμα, καθηλώνοντας τον ήρωα στην επίγνωση της αναπόφευκτης κατάρρευσής του.

Paola Capriolo, C o r r i e r e  d e l l a  S e r a, 15.05.2017

Ο Μάριο Αντρέα Ριγκόνι, πνεύμα αναγεννησιακό, ανάμεσα στις μελέτες για τον Λεοπάρντι και στις μεταφράσεις του Σιοράν, αφηγείται με αξιοσημείωτη μυθοπλαστική ικανότητα τις ιστορίες που τον στοιχειώνουν και τον σαγηνεύουν. Στα σύντομα ή πολύ σύντομα διηγήματά του διαχέει μιαν απόκοσμη ή εξωτική λάμψη· δοκιμάζει και ανατρέπει τα όρια της πραγματικότητας των ηρώων του με παιγνιώδη, ελαφριά διάθεση σε στιλ Καλβίνο ή Μπόρχες. Άλλοτε, δίπλα σε συνοπτικές και υπαινικτικές αφηγήσεις οι οποίες ανακαλούν τον Χέμινγουεϊ, σκηνοθετεί ατμοσφαιρικά τη φρίκη και την αγωνία με φαντάσματα δανεισμένα από τον κόσμο του Πόε ή του Κάφκα· όπως το τρένο του Στην άλλη μεριά, που τρέχει χωρίς επιβάτες μέσα σε μια νύχτα σχεδόν μεταφυσική. Με ειρωνεία ή με χιούμορ, με τρυφερότητα ή σαρκασμό, κινούμενη από το ρεαλιστικό ως το φανταστικό, αλλά και στο παραμυθένιο, η κομψή πρόζα του Ριγκόνι υπογραμμίζει διαρκώς πως τίποτα δεν είναι έτσι καθώς φαίνεται, όπως εύγλωττα υπαινίσσεται και ο τίτλος της παρούσας ανθολογίας διηγημάτων, Η σκοτεινή όψη των πραγμάτων.

 

 

Raffaele La Capria, C o r r i e r e  d e l  V e n e t o, 02.07.2009

Ίσως επειδή υποφέρω από κλειστοφοβία, ομολογώ πως, όσο διάβαζα την «Κόλαση», αδυνατούσα να προχωρήσω. Είναι ένας εφιάλτης που μου έφερε στον νου τους εφιάλτες του Πόε, καθώς φτάνει στο παράλογο με εξονυχιστική ορθολογικότητα και περιγραφική ακρίβεια που μου θυμίζει τη «Δίνη του Μάελστρομ». Αποφεύγοντας τις πολύ στενές συγκρίσεις, νομίζω πως σε αυτό το διήγημα απλώνεται η σκιά του Πόε, έτσι όπως η σκιά του Κάφκα απλώνεται στο διήγημα «Στην άλλη μεριά», όπου ο αφηγητής ανακαλύπτει πως δεν υπάρχουν ταξιδιώτες στο τρένο, είναι εντελώς άδειο, ενώ τρέχει με υψηλή ταχύτητα μες στη νύχτα, μια μεταφυσική και τρομακτική νύχτα.

 

Filippo La Porta, L e f t, 26.06.2009

Τα καταπληκτικά διηγήματα του Ριγκόνι φέρνουν στον νου έναν δεξιοτέχνη του είδους, τον Τζον Τσίβερ, τον Τσέχωφ της σύγχρονης νεύρωσης. Εκτός από τον Τσέχωφ, θα παρομοίαζα τον Ριγκόνι με το άλλο σπουδαίο πρότυπο, τον Μωπασσάν, ιδιαίτερα για τη σαρκαστική απόχρωση και το σοκ της τελικής αποκάλυψης.

 

Ruggero Guarini, D a l l’a l t r a   p a r t e, 2009

Το πιο ελκυστικό για μένα στοιχείο είναι ακριβώς η μοναδική ένταση μεταξύ φρίκης και αγαλλίασης, αγωνίας και ευφορίας, τρόμου και μέθης, που υποβόσκει […] σε αυτά τα εκπληκτικά διηγήματα. Μεταξύ άλλων, θα έλεγα πως είναι μια ένταση άγνωστη στην πλειοψηφία των σημερινών Ιταλών συγγραφέων, μερικοί από τους οποίους υποθέτω ότι, αν και ίσως αντιλαμβάνονται το ρίγος της, προτιμούν συνετά, από κάποια άγνωστη ιδεολογική τύψη, να την απωθήσουν. Πάντως δεν πιστεύω ότι υπερβάλλω με το να ισχυρίζομαι πως αυτή η τάση σπανίως έχει βρει, ανάμεσα στους Ιταλούς πεζογράφους της γενιάς όπου ανήκει ο Ριγκόνι, μια τόσο σταθερή και διαυγή φωνή.  

 

Graziella Pulce, A l i a s – I l  M a n i f e s t o, 12.10.2014

Τα διηγήματα του Ριγκόνι στερεώνονται γύρω από το στοιχείο της παραφωνίας: Στο βάθος κάθε σκηνής ο αναγνώστης ακούει την αντήχηση ενός απαλού, αλλά ευκρινούς τριγμού, τον άγγελο που προμηνύει την αποκάλυψη, και στο τέλος τη λαμπερή αυγή της επίγνωσης του nevermore.